کیفیت فرکانسی صدای هر ساز در یک خانواده  مثلا  ویولن آلتو ویولن سل وکنترباس با خصوصیات تشدید کننده به ویژه اندازه ی آ ن تعیین می شود. تشدید کننده ی بزرگ بهتر از نوع کوچک به نت های بم پاسخ داده و انها را انتشار می دهد. حال ان که تشدید کننده ی یک ویولن کوچک تر الز انها است که فرکانس اصلی بم ترین نت ان (سل) را به گونه ای موثر انتشار دهد. همچنین بین کیفیت بم ترین نت ها (که هماهنگ های فراوانی دارند ) و زیرترین ان ها (که هماهنگ های پایین و متوسط پر قدرت ولی دانگ صدای کم مایه ای دارند) تفاوت چشمگیری وجود دارد.

همانگونه که دیده ایم نقطه ای که سیم تحریک می شود موجب تاکید بر پاره ای از فرکانس ها در برابر بعضی دیگر می شود و شکل و اندازه ی تشدید کننده نیز این تاثیر را بیشتر می کند. این مشخصه ی یک تشدید کننده ی صدادهی ویژه ی ان نامیده می شود که در مورد موسیقی مزیت به حساب می اید. ولی در وسایل صوتی به ان پاسخ فرکانسی ناهموار نام داده اند و معمولا به ان به عنوان یک نقص نگریسته می شود.

شیوه ی تحریک یک ساز کمک می کند که کیفیت ویژه ای به ان بخشیده شود.

نحوه ی اغاز یک نت هجوم نامیده می شود و میکروفون باید توانایی پاسخ به صداهای سریع تر و نامنظم گذرایی که ممکن است در این بخش از نت حضور داشته باشد را دارا باشد. سازهای شستی دار قدیمی که در ان ها سیم توسط زخمه نواخته می شود از نظر ماهیت عمل با پیانو که در ان سیم با چکشی نمدپوش شده ضربه می خورد بسیار متفاوتند.

کیفیت دیگری که ساز را می شناساند نحوه ی تغییر تدریجی صدای نت است که پویایی ان نامیده می شود. در اینجا ویولنو اعضای خانواده اش که در ان ها سیم ها به گونه ای پیوسته تحریک می شوند ماهیت متفاوتی با پیانو چنگ و هارپسیکو دارند.

چنانچه سیمی میان ارشه - مضراب یا زخمه نواخته شود روی نت اصلی وهماهنگ فرد که دامنه ی  بیشینه ی خود را در میانه ی سیم دارند تاکید می شود. در حالی که هماهنگ های زوج که یک گره در میانه ی سیم دارند حذف می شوند. تحریک سیم در هر نقطه ی وسط ان هماهنگ های بم تر پرقدرت را ایجاد می کند و تحریک در نزدیکی انتهای ان هماهنگ های بالاتر پر قدرت را سبب می شود. کیفیت فرکانسی صدای چنگ به همین ترتیب تغییر داده می شود.

ارشه ی ویولن در نزدیکی انتهای سیم ونه خیلی نزدیک به گونه ای کشیده می شود که گستره ی مناسبی از هماهنگ های فرد و زوج تحریک می شوند. ولی بعضی از این هماهنگ ها ضعیف تر از هماهنگ های دیگر خواهند بود. مثلا چنانچه سیمی در فاصله ی یک هفتم طولش با ارشه یا مضراب نواخته شود هماهنگ هفتم را تولید نمی کند که این خود یک مزیت محسوب می شود. زیرا هماهنگ هفتم - تن فرعی است که با دیگر نت های نواخته شده نامیزان است.

بسیاری از سازهای کوبه ای نت های با دانگ نا معین تولید می کنند. زیرا اغلب تن های فرعی ان ها مضارب صحیح فرکانس اصلی نیستند.در بعضی از ان ها مثل طبل با وجود این که تن های فرعی فاقد کیفیت هماهنگ ( هارمونیکی ) هستند فرکانس اصل به اندازه یس کافی قدرتمند است که دانگ معینی را تداعی می کند. بسیاری از ساز های کوبه ای به صورت مجموعه ای مشابه به هم ولی با ابعادی که به تدریج کوچکتر می شود ارایش داده می شوند و به این ترتیب نت هایی که در اثر ضربه تولید می کنند نوعی توالی موسیقی را شکل می دهند.ولی در سازهای دیگر مانند سنج و مثلث ان چنان تنوع و فراوانی تن وجود دارد که صدای ان تقریبا با همه چیز امیخته است.

اساس یک نت موسیقی بدون شک بم ترین صدای ان است و تمام اجزای دیگر - نت های فرعی (اضافی) محسوب می شوند.در مورد بسیاری از سازها فرکانس های نت های فرعی ضرای صحیح فرکانس اصلی هستند. در این حالت فرکانس اصلی و تن های فرعی همامنگی نامیده می شوند. ساز های زهی و بادی و صدای انسان نت هایی را تولید می کنند  که هماهنگ های نت های مربوط را در بر دارند.دانگ یک نت برداشت ذهنی (ادراک) از یک فرکانس هاست که موقعیت ان نت (از نظر گام موسیقی) را تعیین می کند و بین هماهنگ ها بم ترین تن یا فرکانس اصلی مجموعه است. این امر حتی در صورت ضعیف بودن یا ناپیدا  بودن فرکانس اصلی نیز صادق است. این مساله تنها بر کیفیت صدا ونه دانگ ان تاثیر می گذارد.